آدمها خشكند ... حقایق تلخند ..... رویاها شوكران !
جوی های روان تنگ اند و درختان قطور ضعیف !
خورشید گرم است و سوزان .. ماه بی خیال و فروزان !
می دانم . من می دانم . تو هم می دانی ... همه می دانند ...
روزگار عجیبی است !
انسانها در میان خرابه هایی که زیبایشان می نامند می زیند
و به آن عشق می ورزند .
و اینچنین بر حقارت خود دامن می زنند ...
و من به دور از هیاهوی آدمک های دل خوش ... همچنان در خود فرو می روم .
هر چه بیشتر در میانشان می زیم دورتر می شوم و غربیه تر !
آری ... معصومیت كودكیهایم گم شده است ...
اما من هنوز هم همان كودك عاشقم و ساده دل !
و همچنان در انتظار ،
در انتظار ظهور باغی از جنس اقاقی ،
كه مرا از خود و خویشتن ها برهاند و به سر منشا خود بازگرداند .
و رسیدن به خدایی که در این نزدیکیست ...
پ.ن : هر روز ایمانم به این جمله ی دکتر شریعتی
بیشتر میشه :
خداونــــــــــد جانشین همه نداشتن های من است
خدایا تو چه مهربانی که مرا به حریم دوستی خودت پذیرا شدی
و همه اشک هایی که از سر فراق و جدایی فرو می ریخت
را نوری گرداندی برای جلای روانم
و تو چه بزرگی خدا که کوچکی من را نادیده گرفتی
و چه بخشنده و مهربانی که از خطایم گذشتی و مهربانانه
راه را نشانم دادی
خدایا دوستت دارم !
که دوست داشتن را از تو آموختم که دوستم داری ... 
